Marek Kochan, „W stronę modelu debaty gdańskiej”, [w:] Kochan M. (red.), „Sztuka debaty”, Gdańsk 2015

ikm_sztuka_debaty_marek_kochan_Strona_01

Zarysowany wyżej model „debaty gdańskiej” jest pod pewnymi względami zbliżony do debaty deliberacyjnej, jednak w kilku punktach znacząco się od niej różni. Podjęcie wspólnej decyzji bądź osiągnięcie konsensusu jest tu celem możliwym do osiągnięcia, pożądanym, lecz nie koniecznym. Inaczej rozumiana jest otwartość, a w zasadzie dostępność: akcentuje się raczej otwartość na poglądy artykułowane w ramach grupy, wśród członków wspólnoty, przy jednoczesnej możliwości zamknięcia debaty na uczestników spoza grupy – w dobrze pojętym interesie wspólnoty i toczącej się wśród jej członków debaty. Lub otwarcia – jeśli członkowie wspólnoty uważają to za pożądane i osiagną w tej sprawie konsensus. Ostrzej sformułowane są wymagania dotyczące języka oraz argumentacji – preferuje się argumenty odnoszące się do dobra wspólnego, a nie tylko logicznie uzasadnione czy umotywowane.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Czytelnia, Komunikacja polityczna. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Możliwość komentowania jest wyłączona.